Laatste film: Pickpocket


Michael is eenzaam. En stelen is zijn medium om een grotere afstand te creëren tussen hem en de mensen die zich niet moeten bemoeien met hem. Hoewel de behendigheid en snelheid van de losse vingers ware entertainment is, is het de eenzaamheid van de man waar de film om draait. De kleine kamer waar hij woont, de boeken die hem niet meer uitdagen, de stoïcijnse blik in zijn helblauwe ogen (de film is zwart-wit). Alles wordt grijs en betekenisloos voor hem.
Hij deed me denken aan Raskalnikov, van Misdaad en Straf. Het leven zelf maakt zich meester van deze mannen en laat hun dingen doen waar ze geen grip meer op hebben. Daar waar Raskalnikov duizelt van angst voor praten in zijn slaap heeft Michael minder schuldbesef. Prachtig uitgebeeld door het strakke acteerwerk dat geen acteren lijkt maar louter proclamatie. In contrast met beelden waar je de ogen kunt aflezen.
Geen enkel beeld lijkt een betekenis te hebben zonder het volgend beeld. Film!
Het is alleen de muziek wat mij van mijn stuk brengt: waarom een bombastische toevoeging aan deze strakke eenvoud?

Dit bericht is geplaatst in laatste film die ik heb gezien. Bookmark de permalink.

Geef een reactie