Laatste film: Wild Strawberries van I. Bergman

Deze film lijkt vertraagd tot me door te dringen. De beelden spelen zich steeds weer af in mijn hoofd, als een terugkerende dagdroom. En met vertraging dring ik tot een diepere laag van het verhaal. De kracht van de subtiele eenvoud.
Vooral de laatste scène is indrukwekkend, daar waar tijd elkaar kruist. Wat gebeurt er als verleden, heden en toekomst samen komen?

Dit bericht is geplaatst in laatste film die ik heb gezien. Bookmark de permalink.

Geef een reactie